اصطلاح‌شناسی و مفاهیم بنیادین کوچینگ

خلق محیطی سرشار از پذیرش بی‌قیدوشرط، همدلی عمیق و فارغ از قضاوت که در آن کلاینت بدون ترس از ارزیابی، خود واقعی‌اش را کشف و ابراز کند.

وضعیت هوشیاری کامل، تمرکز لحظه‌به‌لحظه، انعطاف‌پذیری و باز بودن در جریان گفتگوی کوچینگ بر اساس استانداردهای فدراسیون بین‌المللی کوچینگ (ICF).

تسهیل بینش، کشف الگوهای فکری و افق‌های جدید در ادراک مراجع از طریق ابزارهایی مانند پرسشگری تأمل‌برانگیز و سکوت معنادار.

باور و توانایی فرد برای اثرگذاری مستقل بر سرنوشت، تصمیم‌گیری معنادار و گذر از موقعیت قربانی شرایط به مؤلف و معمار زندگی.

تطابق کامل میان ارزش‌های اصیل درونی و نمودهای بیرونی تصمیم‌ها؛ نقطه‌ای که در آن فرد رسالت و ردپای یگانه خود را در جهان بازمی‌یابد.

تمرکز عمیق بر کلمات، لحن، زبان بدن و معانی ناگفته مراجع بدون سوگیری، قطع کلام یا آماده‌سازی پیشاپیش پاسخ در ذهن.

هم‌راستایی دقیق میان کوچ و مراجع در مورد هدف شفاف جلسه، سنجه‌های اندازه‌گیری دستاورد و موضوعی که قرار است در این بازه زمانی بررسی شود.

ارائه مشاهدات عینی بدون الصاق قضاوت‌ها، فرضیات شخصی یا تعابیر تحمیلی از سوی کوچ.

الگوهای رفتاری، فرضیات یا باورهایی که فرد نسبت به وجود آن‌ها در خود ناآگاه است اما بشدت بر تصمیم‌ها و روابطش اثر می‌گذارند.

تعهد ارادی و آگاهانه مراجع نسبت به اجرای اقداماتی که خود برای رسیدن به اهدافش طراحی کرده است.

تغییر زاویه دید یا بستر معنایی یک موقعیت برای دیدن فرصت‌ها، درس‌ها و امکان‌های تازه در دل یک بن‌بست ظاهری.

رویکردی عمیق در کوچینگ که بر سه جنبه وجودی انسان تمرکز دارد: زبان (Language)، عواطف (Emotions) و جسمانیت (Body/Somatic).

باور به اینکه توانمندی‌ها، هوش و استعدادهای انسان از طریق تلاش آگاهانه، کارورزی و درس گرفتن از خطاها قابلیت شکوفایی دارند.

حالت هماهنگی، درک متقابل و اعتماد ناخودآگاهی که میان دو انسان در یک گفتگوی موثر شکل می‌گیرد.

طرح پرسش‌های باز، کوتاه و بدون جهت‌دهی که مراجع را به تفکر در لایه‌های عمیق‌تر وجودش فرا می‌خواند.

توانایی تشخیص و اعلام حدود روانی، عاطفی و رفتاری با دیگران برای حفظ حرمت نفس و سلامت روان.